Een heel leven in drie rolletjes verband

Jacques Hermens (78) opent een houten doos en haalt daar drie rolletjes verband uit. Hij kreeg ze als kind tijdens de oorlog van Amerikaanse militairen. Op de papieren omslag staat uit welk jaar ze komen: 1942. ‘Johnson & Johnson’ staat er verder op. Hermens: ‘Daar heb ik later gewerkt, dat werd mijn bedrijf.’

 

‘Toen de oorlog uitbrak was ik zes. Vier jaar later lag de frontlijn hier langs de Maas. Dáár lagen de Duitsers, voor  ons huis liepen Amerikaanse parachutisten, later Engelsen en Canadezen. Het front lag een half jaar stil. De Amerikanen schoten de hele dag op de overkant en de Duitsers schoten terug. Vandaar dat hier in Cuijk veel kapotgeschoten werd. Wij woonden nagenoeg alleen in de straat: er woonde verder niemand meer. Maar vanwege onze grote kelder zijn wij gebleven. Als het nodig was, zaten we de hele dag in die kelder: we sliepen er ook. Het  was elke dag levensgevaar, maar daar wen je aan. We moesten ons in leven houden. We hielden bijvoorbeeld varkens, die we zelf slachtten. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.

Toen de Amerikanen hier in 1944 door de straten liepen, hadden ze helmen op met een net eromheen. Daar hadden ze dikwijls pakjes verband onder zitten, voor als ze gewond raakten. Deze rolletjes heb ik gekregen. Pas jaren later dacht ik: verrek, dat was verband van Johnson & Johnson! Daar heb ik vanaf de jaren zestig gewerkt, dat werd mijn bedrijf. Ik deed personeelswerk voor Chicopee, eigendom van Johnson & Johnson. De Amerikanen zetten in de jaren zestig in Cuijk een fabriek neer waar niet-geweven textiel gemaakt werd: een heel nieuw product. Ik moest zorgen dat er genoeg mensen waren om in de fabriek te werken. Chicopee - dat is een Indiaanse naam - ging van bijna nul werknemers in 1966 naar vijf- tot zevenhonderd een paar jaar later. Die heb ik eigenlijk allemaal aan genomen.

Ik woonde samen met mijn oudste zuster Marietje in het huis van mijn ouders. Zij was net als ik ongetrouwd. Op een dag, in de jaren negentig, zaten wij aan tafel te eten, toen ze omviel: een hersenbloeding. Ze kwam terecht in het ziekenhuis en bleek volledig verlamd. Ze kon niets meer bewegen. Niemand wist wat er in haar omging, of ze pijn had: ze kon niets laten merken. Ik was de enige die aan haar kon zien wat ze bedoelde. Vanaf dat moment ben ik gestopt met werken. Ik heb me dagelijks volledig ingezet om het in goede banen te leiden, zodat zij verder kon leven. Ze heeft onder meer in het Canisius Ziekenhuis in Nijmegen gelegen, en een aantal jaren hier in de Maartenshof in Cuijk. Ik ben elke dag bij haar geweest.

Het was heel vreemd om zo abrupt te stoppen met mijn werk. Ik heb met mijn baas gesproken en heb gezegd dat ik zo snel mogelijk ontslag wilde nemen. De dag daarop ben ik gestopt. Dat was voor mijn afdeling nog erg lastig, maar dat realiseerde ik mij nauwelijks, omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had. Ik had ook geen tijd om het werk te missen, want vanaf dat moment zat ik in ziekenhuizen. Ik heb me overal mee bemoeid. Juist in die tijd kwam er een nieuwe wet op cliëntenraden. Toen hebben ze mij hier gevraagd of ik eens wilde kijken hoe het in elkaar zat. Dat was voor mij gesneden koek. Nog steeds ben ik voorzitter van de cliëntenraad van Maartenshof. Ik heb in de tussentijd al zes directeuren meegemaakt.

Toen mijn zuster in 1998 stierf, bedacht ik dat ik hier in Cuijk in een appartement wilde gaan wonen. Maar ik zat met dat ouderlijk huis: vijf slaapkamers, en achter nog een grote werkplaats. Het stond helemaal vol. Mijn jongste neef was destijds net getrouwd. Ik heb hem gevraagd of hij het wilde huren, op voorwaarde dat hij alles overnam wat erin stond. Niet alleen de meubels, maar ook de kasten, lades en zolders met spullen. Ik heb niet meer gehoord wat erin stond, maar dat wilde ik ook niet weten, want dan vind je het jammer om spullen weg te doen. Toen ik hierheen verhuisde, heb ik dus niets meegenomen. Alle meubels die hier staan heb ik laten maken, van kersenhout. Als ik hier ooit wegga, neem ik alleen wat persoonlijke snuisterijen mee. Zoals die rolletjes verband.

Reacties

Er zijn nog geen reacties



Tagcloud

Partners in dit project zijn:













Ga nu naar de website van Erfgoed Brabant
 
X