Dat Mariabeeldje overleefde de brand

Els Knaven-Rats, geboren in 1929, is celliste. Haar appartement in Eindhoven ziet er bijna uit als een museum, vol schilderijen en bijzondere voorwerpen. Ze spaarde ze zelf bij elkaar. Toch is dit maar een fractie van wat ze ooit bezat: veel werd door brand verwoest. Laconiek zegt ze: ‘Dat was mijn kleine drama.’

 

‘Dat Mariabeeldje van ivoor is het eerste antiek dat ik gekocht heb. Er zat hier in Eindhoven onder het winkelcentrum Piazza een antiquair. Daar zag ik dat beeldje, en ik was er helemaal weg van. Ik was pas getrouwd en had heus niet zoveel geld om antieke dingen te kopen: we moesten het huishouden draaiende houden. Maar ik ging toch naar hem toe. Ik geloof dat de aanbetaling tweehonderd gulden was. Toen heeft hij het voor mij weggezet. Iedere keer als ik wat verdiend had, kwam ik dat brengen, en zo betaalde ik het af. Voor antiek spaarde ik dus. Dat hoefde mijn man niet te betalen, dat deed ik zelf!

Het geld verdiende ik met cello spelen: met concerten geven en met lessen geven. Ik ben een van de eerste getrouwde vrouwen in Nederland geweest die een betaalde baan had. Het grappige was: mijn man wilde dat ook. Hij was psycholoog en hij vond dat de vrouw onafhankelijk moest zijn. Dus hij heeft het echt gestimuleerd, vanaf het begin. We hebben er samen ook veel gesprekken over gehad, nog vóórdat we getrouwd waren. Ik had wel een goede hulp thuis. En de eerste jaren, toen mijn vier kinderen heel klein waren, ben ik thuis gebleven. Toen heb ik thuis les gegeven: dat kun je immers ook in de avonduren doen. Toen ze ouder waren ben ik weer concerten gaan geven. En ik heb dertien jaar in Maastricht lesgegeven.

Na het overlijden van mijn man heb ik in een Frans dorp in de buurt van Dijon een oude pastorie gekocht. Ik wilde graag ergens opnieuw beginnen. Wij hadden vrienden in Frankrijk wonen, in die buurt. Toen ik daar was, zijn we bij een makelaar gaan kijken, die had deze oude pastorie in z’n portefeuille. Ik was verkocht: het was zó leuk. Ik heb het helemaal in oude stijl ingericht. Verhuisbedrijf Van den Eijnden heeft mij verhuisd: het waren wel drie verhuiswagens vol, van die hele lange... Het was ontzettend veel wat eruit kwam, want ik heb altijd schilderijen verzameld. Het waren erg mooie; er waren zelfs Corneilles bij. Zo’n twaalf jaar heb ik in de pastorie gewoond. Ik hield in Eindhoven wel een appartement aan.
Twee jaar geleden brak er brand uit. Door kortsluiting, wat je in Frankrijk wel vaker hebt. Ik had een vriendin te logeren die ik de omgeving had laten zien en we kwamen ’s avonds zo rond half elf thuis. Ik kwam het tuinpad op en ik dacht: wat ruikt het eigenaardig. De lucht heb ik nóg in mijn hoofd zitten; ik kan nóg voelen hoe het rook. Het was heel gek. Dus ik schrok, en ik dacht: ik moet kijken wat er aan de hand is. Ik deed de sleutel in het slot, draaide het om, en toen ik de deur openmaakte: woesj, er kwam allemaal zuurstof bij. Maar voordat op een dorp de brandweer er is... Dan kan in een kwartier veel verbranden.
Dat Mariabeeldje heeft de brand overleefd omdat het in mijn appartement in Eindhoven stond. Maar weet u wat ik dacht toen ik daar stond en de boel aan het afbranden was? ‘Het zijn maar spullen.’ Gelukkig is niemand gewond geraakt. Als het ’s nachts gebeurd was, dan was ik bedwelmd geweest, en mijn vriendin ook. Dan waren we allebei verbrand. Dus dat stond voor mij buiten kijf: het zijn maar spullen. Natuurlijk, als ik er goed over nadenk, dan vind ik het jammer. En het is ook zonde, dat er bijvoorbeeld Corneilles zomaar weg zijn. Maar dan denk ik: hoeveel schilderijen zijn er in de eeuwen niet verbrand, kapot gescheurd? Daar horen deze dus ook bij. Ik noem het maar: mijn kleine drama.’  

Reacties

Er zijn nog geen reacties



Tagcloud

Partners in dit project zijn:













Ga nu naar de website van Erfgoed Brabant
 
X