Ons moe kon niks weggooien

Bidprentjes, mariabeeldjes, foto’s en kaarsjes; het kleine kastje in Gemma’s huis puilt er haast van uit. “Dit is nog niets vergeleken bij ons moe hoor!” haast Gemma zich te zeggen. Haar zus Bernadette vult aan: ‘Ons moe had zo veel spul, die kon niets weggooien. Het hele huis stond vol toen besloten werd dat ze niet meer alleen thuis kon wonen.’ Gemma (1954) en Bernadette (1949) zijn twee van de in de totaal negen kinderen van Joanna Bernadetta Franken, die in 1999 overleed. Ze hebben warme herinneringen aan hun moeder.

 

Gemma: ‘Toen ons moe in 1995 in het ziekenhuis belandde, werd duidelijk dat het niet verantwoord zou zijn als ze nog alleen in haar huis bleef wonen. Wij, haar kinderen, hebben daarover de knoop doorgehakt. Zelf was ze er het liefst nooit weggegaan, maar het moest op een gegeven moment wel.’ Bernadette: ‘Al voordat ze in het ziekenhuis belandde, was ons moe bezig geweest met opschrijven wie wat zou krijgen. Met zo veel kinderen en zo veel spul is het verstandig dat alvast in grote lijnen op te schrijven. Dat bleek een goede houvast voor ons toen we haar huis gingen opruimen. Over wat in het schriftje stond, wisten we ‘dat is ons moe zien wens, klaar!’ Ze had rekening gehouden met ieders voorkeuren.’

 

‘Ons moe aanbad heel veel heiligen, dus er waren veel beeldjes, schilderijen en rozenkransjes te verdelen. Ik kreeg de Rosa Mystica, maar die wilde ik eigenlijk niet en heb ik doorgegeven aan Gemma.’ Gemma wijst naar het kastje met haar eigen verzameling: ‘daar staat ze, en dat Mariabeeld komt ook van ons moe, het meeste eigenlijk. Ze had ook een kruisbeeld waar tijdens de meidagen van 1940 een kogel doorheen is gegaan. Dat kruisbeeld heeft onze broer Ad.’

 

Bernadette vertelt: ‘Ik kreeg het zwarte kastje. Daar was ik blij verrast mee. Ik riep al een paar jaar dat ik het wel wilde hebben, maar ons moe zei dan altijd dat er meer liefhebbers voor waren, dus ik had er niet meer op gerekend. Ik moest het vroeger altijd poetsen en het stond helemaal vol met spullen, dus daar was ik altijd een hele tijd zoet mee. En zo ben ik er van gaan houden. Het is fijn om het nu zelf te hebben.’

 

Bernadette: ‘Toen we alles hadden verwerkt uit het schriftje, bleef er nog steeds veel over. Ons moe had zo veel, alles bewaarde ze. We vonden overal vaasjes, potjes en beeldjes. Tussen boeken vonden we droogbloempjes en zakdoekjes met odeklonje (eau de cologne). We stalden het allemaal uit en iedereen kon daar nog uit kiezen, ook de kleinkinderen. Wat overbleef werd door de Nierstichting opgehaald.’

 

‘We moesten ook een hoop weggooien. Het ergste waren de weckpotten. Sinds de crisis in de jaren dertig bewaarde ons moe alles ‘voor een kwaajen tijd’. Ze maakte alles zelf in: kersen, peren, Amsterdamse uien, bessensap, maar ook vlees. Er stonden rijen en rijen gevulde weckpotten, in alle soorten en maten en allemaal netjes gelabeld. Die moesten we weggooien, want het waren er zoveel. Ik vond het verschrikkelijk, de ene na de andere pot in de glasbak gooien. Ik vind het nu weer heel erg nu ik er aan denk.’

 

‘We hebben uit haar oude huis van alles gezocht voor haar nieuwe kamer in het naburige Wanroij. Op de tafel hetzelfde dikke rode kleed dat ze in haar oude huis ook had, haar favoriete stoel. Met de mooiste en meest waardevolle beeldjes en schilderijen van bijvoorbeeld haar reis naar Israël, kleedden we haar kamer aan. Werd het toch een beetje haar eigen ding.’ Gemma: ‘Toen ons moe stierf in het verpleeghuis had ze in die anderhalf jaar dat ze daar woonde inmiddels weer zoveel verzameld, dat we daar nog een hele avond mee bezig zijn geweest. Het was heel fijn om dat met zijn allen te kunnen doen, met een lach en een traan de spullen verdelen en samen herinneringen ophalen.’

 

Joanna Bernadetta Franken werd in 1915 geboren als vijfde kind in een gezin met uiteindelijk achttien kinderen. Ze trouwde in september 1938 met Johannes Verbeten en ze kreeg met hem in het Brabantse St. Hubert zelf negen kinderen. Daar bleef ze wonen tot ze in 1996 verhuisde naar een verzorgingstehuis. In 1999 kwam ze te overlijden.
 

Foto's


Reacties

Er zijn nog geen reacties



Tagcloud

Partners in dit project zijn:













Ga nu naar de website van Erfgoed Brabant
 
X