Eigenlijk vinden ze het niet zo leuk om van de basisschool af te gaan, zeggen ze in koor. ‘We hebben nu een veel te leuke klas’, zegt Floor, een beetje somber. Bovendien verwacht ze ‘heeeel veel huiswerk.’ Brrr. Dat verwacht Anne ook: ‘Nooit meer rust,’ verzucht ze. Waar ze dat op baseert? Op haar zus van vijftien. Nou ja, die heeft nog wel eens rust, hoor. ‘Maar m’n kindertijd is nu wel voorbij,’ zegt ze gedecideerd. ‘Ik denk dat de klas en de sfeer inderdaad erg zullen veranderen,’ zegt Lela, ‘en dat vind ik heel jammer.’ Heleen probeert positief te blijven: ‘Ik denk inderdaad dat de klas verandert – dat weet ik wel zeker – maar met dat huiswerk valt het vast wel mee.’

 

Bovendien zal niet álles veranderen. Ze blijven per slot van rekening vriendinnen, ook al gaan ze niet alle vier naar dezelfde middelbare school. En aan hun muziek zullen ze, zo te horen, ook veel steun beleven. Uit volle borst zingen ze met z’n vieren: ‘Van A-fri-ka, tot in Amerika, van op de Himalaya tot in de woestijn, ja wij zijn zoveel mooier als we samen zijn!’ K3 is dus nog steeds een hit. Maar ook de muziek van Bruno Mars gaat mee naar de middelbare school, en in Heleens geval ook de blues: ‘Zonder muziek zou ik niet kunnen leven’, stelt ze vast. En Floor en Lela zullen ook als bruggers nog steeds in zwijm vallen bij de aanblik van hun grootste zangheld: ‘Van Justin Bieber word ik blij!’ roept Lela.

 

Gelukkig komen de meiden thuis niet om in het werk. Ze helpen af en toe met afwassen, afdrogen, de tafel dekken, of de hond uitlaten, en ze moeten natuurlijk hun kamer opruimen: geen favoriete taak. ‘Nee, daar houd ik niet zo van’, zegt Lela. Heleen trouwens ook niet. ‘Ik wil wél koken’, roept Floor. ‘Maar dat kan je niet’, antwoordt Lela droogjes. Meer dan genoeg vrije tijd hebben ze tot nu toe gehad, vindt Heleen. Zoveel zelfs, beaamt Lela, dat ze soms niet weet wat ze ermee aan moet. Maar dat zal na de zomer dus wel veranderen, als ze bruggers zijn geworden. Nooit meer rust...