'Voor mij was uitgaan echt minimaal'

De zussen Hanny en Diny kijken op dinsdagavond 21 juni in het Hazzo theater ingespannen naar de oude film over Aalst. Staan ze er zelf op? De beelden roepen in ieder geval herinneringen op.
 
Toen Johan Adolfs in 1962 Aalst op film liet zetten, was Hanny – het zesde kind in een boerengezin van acht kinderen – acht jaar oud. Ze zat op de Sint Christoffelschool, en zou dus één van de schoolkinderen kunnen zijn die in de film vrolijk ronddartelen. Ook haar zus Diny, die veertien jaar ouder is, zou op de film kunnen staan: zij zat in 1962 bij de gymnastiekafdeling van de Boerinnenbond. Op de oude beelden is te zien hoe een groep jonge vrouwen sierlijke bewegingen maakt. Maar helaas: de twee zussen komen niet voorbij op het scherm. ‘Ik heb mezelf niet herkend, maar ik had erbij kunnen staan’, vertelt Diny. ‘Ja, we herkenden wel mensen van dat groepje’, merkt Hanny op. Hun jeugd komt weer dichtbij.
 
De verschillen tussen háár jeugd en die van haar zus Diny waren enorm, herinnert Hanny zich. Allereerst de taken in huis: ‘De oudste kinderen moesten echt meehelpen op de boerderij; koeien melken bijvoorbeeld. Dat heb ik nooit hoeven doen’, zegt ze. Maar ook het onderwijs was voor Diny anders dan voor haar jongere zus: ‘Eén leraar van de huishoudschool zei dat ik door zou kunnen leren voor lerares, maar dat kon niet. Ik was veertien, en moest op de boerderij helpen en in het gezin.’ Want het gezin had het niet breed, in die tijd, herinnert Hanny zich. ‘Inderdaad’, zegt Diny. ‘Maar bij ons in de buurt had iedereen het zo.’ Tegen de tijd dat Hanny klaar was met de lagere school was de situatie al heel anders: zij kon naar de middelbare meisjesschool. 
 
Ook uitgaan was voor de twee zussen volkomen anders. ‘Voor mij was uitgaan echt minimaal’, vertelt Diny. ‘Ik was de oudste, een meisje, en mijn ouders waren best bezorgd met zes dochters. Ik mocht wel eens ‘s avonds weg, maar dat was erg weinig.’ Voor Hanny waren dingen anders: ‘Ik ging toen ik jong was gewoon uit in Eindhoven,’ herinnert zij zich. Maar de gymnastiek gaf Diny afleiding: ‘Eén keer in de week oefenden we,’ vertelt ze. ‘We deden een soort volksdansen, met hoepels of kegels. En één of twee keer per jaar gingen we naar een ander dorp en hielden alle clubs samen wedstrijden.’ Wonnen ze vaak? ‘Nee!’ lacht ze, ‘Aalst heeft nooit gewonnen!’

Reacties

Er zijn nog geen reacties



Tagcloud

Partner bij dit project is:



www.harmoniedevolharding.nl
Ga nu naar de website van Erfgoed Brabant
 
X