Vóór de mobiele telefoon of hyves, moest je andere dingen bedenken om in je vrije tijd te doen. Ook contact zoeken met de meisjes ging op een andere manier dan nu, vertelt Cees Robben.

Cees Robben, geboren in 1930, groeide in Berkel-Enschot op, op een klein boerderijtje. Tijdens zijn jeugd waren er weinig activiteiten voor jongeren, maar toch verveelde hij zich niet. In z’n vrije tijd speelde hij bijvoorbeeld ‘centje tikken’ of wat later - toen hij een jaar of dertien was - hockey: niet in een club, maar gewoon met z’n vrienden. ‘Officiële hockeysticks waren er nog niet, dus wij speelden met een eind hout. En een tennisbal.’ Hij kreeg ook zakgeld: een rijksdaalder per week. ‘Daarvan ging ik naar de kermis, of naar het café. Maar ik spaarde ook wel wat op. En we rookten een beetje.’

Een ander leuk tijdverdrijf, vertelt hij, was met z’n vrienden achter de meisjes aangaan: ‘’Repen’, heette dat. Als we een ander groepje jongens tegenkwamen dat op weg was naar de meisjes dan riepen we: ‘Hé, repers!’ We belden ‘s avonds gewoon aan waar het meisje woonde, en vroegen of we mochten komen buurten. En dan speelden we kaart, want we konden niet de hele avond zitten kletsen.’ Met een groep uit buurten gaan had een groot voordeel, zegt Robben: ‘Als één van ons een grietje op het oog had, wisten de ouders niet wie nou voor wie kwam!’
 

Er zijn nog geen reacties

Plaats als eerste een reactie

Voor- en achternaam

Reactie

Controle

Type de letters uit de afbeelding over.