Veel doen in huis, jong aan het werk en weinig uitgaan: wie in de jaren veertig en vijftig in Berkel-Enschot opgroeide had het niet altijd gemakkelijk, vertellen bewoners van ouderencentrum Torentjeshoef.

Het is vrijdagochtend. De gezellige koffieruimte in de Torentjeshoef loopt vol. Op de achtergrond draait op een groot televisiescherm een oude film over Berkel-Enschot, rond 1960 gemaakt door filmmaker Johan Adolfs. Lege straten komen in beeld, kinderen kijken onwennig de camera in. Op het scherm rennen paarden achter een enorme voetbal aan. ‘Kijk, dat is Wal Versteijnen’, zegt een dame in een turkooizen blouse plotseling. Ja, nu herkennen de anderen om de tafel de man op het scherm ook. ‘Wal Versteijnen was een heel belangrijke paardenman in Berkel-Enschot’, legt zorgmedewerkster Corry Klomp uit. ‘Berkel is namelijk een echt paardendorp.’

Veel mensen aan deze koffietafel hebben in de jaren veertig en vijftig in Berkel-Enschot op de lagere school gezeten. Maar de middelbare school zat er vaak niet in. Eén mevrouw vertelt: ‘Nee, na de lagere school ging ik direct werken. Maar wij hadden hier wel een patronaat, waar ook meisjes van buiten Berkel-Enschot kwamen. Daar leerden we één keer in de week naaien.’ Hun schooltijd was niet altijd een pretje, herinnert haar overbuurman zich. Met je linkerhand schrijven mocht bijvoorbeeld niet, vertelt hij. ‘En alle meisjes droegen rokken, hè’, lacht hij. ‘Mijn vriendin werd in de jaren vijftig van school gestuurd toen ze een lange broek droeg.’ Ja, beaamt zijn buurvrouw: ‘Toen kenden we nog geen lange broeken.’

Voor jongeren was er rond 1950 niet veel te doen in Berkel-Enschot. Dansen kon wel, hoewel je voor dansles naar Oisterwijk moest, bij mevrouw Grijsbach of bij dansschool Evers. ‘Van alles moesten we leren’, vertelt een keurig gekapte dame: ‘Engelse wals, foxtrot, tango.’ ‘Bij Grijsbach?’ vraagt Corry Klomp, met haar 56 jaar een jonge blom in dit gezelschap. ‘Daar heb ik ook dansles gehad. Dan leerden jullie de foxtrot en ik de quickstep!’ De meisjes moesten wel vóór het donker thuis zijn, vertelt een man. ‘De dag voor onze trouwdag waren wij gaan dansen, maar mijn meisje moest nog steeds stipt om elf uur thuis zijn. De volgende dag zaten we om half tien in het gemeentehuis.’
 

Er zijn nog geen reacties

Plaats als eerste een reactie

Voor- en achternaam

Reactie

Controle

Type de letters uit de afbeelding over.