Tja wat zal ik zeggen ???? Ik weet wat het is, en als ik naar jou filmpje kijk Patty, denk ik, jemig wat erg, je zou het maar mee maken. Helaas is dat ook zo en wordt weer even met de werkelijkheid geconfronteerd. Ik ben 29 july 2010 bevallen van ons dochtertje nanda. Ze was bijna 25 weken oud. Alles ging goed alleen kreeg ik wat krampjes en kwam in ziekenhuis terecht. Ik heb daar 3 dagen gelegen en ineens was ze daar. Helemaal gezond, mooi en levend. Mijn placenta was geinfecteerd en ontstoken geraakt door een darmbacterie ?? hoe onnozel en moeilijk te bevatten ?? Heb ik dan me kont niet goed afgeveegd ofzo ?? die gedachten gaan door je heen. Ik had zoveel pijn en ze werdt geboren om 02.26 uur. Gelukkig was mijn Dennis ( partner) op tijd. Ze was mooi roze en kreeg alleen even haar billen te zien. "het is een meisje" riep de dokter, wat we al wel wisten. Ze werd mee genomen en hebben alles op alles gezet. Om een lang verhaal kort te maken was ze te zwak. Na 1,5 uur kon ik naar haar toe. Gelukkig is Dennis al die tijd bij haar geweest en foto's en filmpjes gemaakt. In eens sta ik oog in oog met mijn dochtertje die ik 2 uur daarvoor heb gebaard terwijl ik niet eens besefte dat ik aan het bevallen was. Mooi roze, en zo klein 610 gram. Ze werd los gekoppelt en werd in mijn armen gelegd. Om 06.45 is ze officieel overleden verklaard. Haar hartje bleef lang door kloppen, maar heb haar niet meer bewegend in mijn armen gehad. In eens ben je moeder. Ze was bij ons thuis en hebben haar begraven. Geen kindje meer in mij, of in mijn armen, maar wel moeder gevoelens. Maar het blijft zo onwerkelijk, alsof het niet gebeurt is. Ik zag jou foto hoe je naar jullie meisje keek. Ik schoot vol, ik zag mezelf. Het is gewoon echt waar, het is echt gebeurt. Ik ben mama van onze mooie Nanda en die is overleden maar voor altijd in ons hart. Ik wens jullie heel veel sterkte. Nieuwe zwangerschap is moeilijk en heel dubbel denk ik zo. Moeilijk te bevatten voor buitenwereld. Maar ondanks de zorg, ongerustheid, angst en verdriet probeer er wel van te genieten. Ik hoop dat het bij ons ook weer zo mag zijn en hoop deze woorden naar jou waar te kunnen maken voor onszelf.
Ik zal die vlindersite bezoeken !!
Veel liefs Mariska

Lieve Patty,

Wat een ontroerend verhaal. De tranen rolde over mijn wangen toen ik zat te kijken. Ik heb precies hetzelfde mee gemaakt. Mijn zoontje Guus had een ernstige hartafwijking en is geboren/ gestorven bij 24weken. Een prachtig mannetje, MIJN mannetje. Je word geleefd, alles gaat langs je heen, je voelt je schuldig en weet niet goed wat te doen. Mensen proberen je te begrijpen maar kunnen nooit voelen wat JIJ voelt. Ik heb ook een heel mooi fotoboek gemaakt, dat gaf mij rust.

Voor het geboortekaartje had mijn vriend een mooie tekst geschreven. Hier ben ik hem zo dankbaar voor. Het is zo'n mooi verhaal.
Ik wil het je graag vertellen:

Lieve Guus,

Zo blij dat we waren met jouw komst
Zo verslagen zijn we nu om jouw verlies
Voordat je leven was begonnen was het al opgegeven...
Zelf wilde je hier niets van weten
Je hebt tot het laatste moment gevochten voor je leven
Zoveel liefde kon je hartje niet beter maken
Zo ziek, zo zonder enige kans op een leven
Nu zijn we weer alleen, een leegte die altijd jouw leegte zal blijven
Jij hebt ons leven voor altijd veranderd
Al je trapjes tegen mama waren prachtig en onvergetelijk
Wij houden zo ongelooflijk veel van je dat een afscheid niet mogelijk is
Onze gedachten zullen altijd bij je blijven
Je bent ons eerste kindje, onze sterke Guus!

Ik heb dit voor gelezen tijdens de ceremonie van de crematie.
Het voelde mooi om nog wat tegen hem te kunnen zeggen.

Ik heb nog zoveel te vertellen en jou verhaal voelt zo herkenbaar. Ik ben zelf 27 en woon in Breda maar kom geregeld in Roosendaal. Ik heb er nog nooit met iemand over gepraat die hetzelfde heeft mee gemaakt maar dat lijkt me wel heel prettig. Er is zoveel gebeurd, de echo's, de bevalling, de nacht met je kindje in het ziekenhuis, het regelen van de crematie voor je eigen kindje, de leegte die overblijft, alles wat er bij komt kijken is zo moeilijk uit te leggen aan iemand die dit verlies niet kent.
Je moet je niet verplicht voelen tot iets, maar mocht jij het ook prettig vinden om te praten, je boek te laten zien, samen te huilen. Het verlies te delen ook al kennen we mekaar niet.
Wie weet kunnen we elkaar helpen met het verwerken.
Ik zal mijn mailadres geven zodat je contact met me op kunt nemen mits je hier behoefte aan hebt. ( kcavdheuvel@hotmail.com )

Heel veel sterkte!

Liefs, Karenza