Bewust zonder man

Cecile Jansen koos aan het eind van de jaren zeventig bewust voor een gezin op haar eigen manier: wél kinderen, géén man. In 1978 werd Willem geboren, twee jaar later kwam Berthe. Zij vertelt over de keuzes van haar moeder als bewust ongehuwde moeder, een zogenaamde bomvrouw.

  

“Cecile groeide op in een traditioneel, katholiek gezin in Bemmel. Opvallend veel kinderen uit dat gezin gingen tegen de Bemmelse normen in: eentje vertrok naar Amerika, een ander ging in een hippie-commune en Cecile wilde zonder man een kind opvoeden. Mijn opa en oma stimuleerden dat niet. Ze accepteerden het, maar ze waren er niet trots op, ze zagen het als gezichtsverlies in het dorp.

 

Mijn moeder trok zich daar niets van aan. Ze was heel vastberaden. Ze vond dat een doorsnee gezin in een sociaal isolement zat. Een gezin richt zich naar binnen, zij vond juist dat de blik naar buiten moest. En hoewel ze altijd zelf voor ons heeft gezorgd, had ze een groot netwerk van vrienden waar mijn broer en ik altijd terecht konden. Ze vond het belangrijk dat we wisten hoe het ergens anders eraan toe ging.

 

Cecile was een toegewijde moeder. Ze wilde de eerste jaren van haar moederschap niet werken en zat in de bijstand. Ze vond dat goed ouderschap een bijdrage aan de maatschappij was en daarom moest de maatschappij daarvoor betalen in de vorm van bijstand. Ze zag haar uitkering als salaris voor het werk van een moeder en ze vond dat de bijstand voor moeders hoger moest zijn. Zo vertaalde ze haar persoonlijke keuzes in politieke standpunten.

 

Dat deed ze ook in haar keuze om bomvrouw te worden. Cecile presenteerde zich als feministe, ze koos er niet alleen voor om bomvrouw te worden, maar ook om het bommoederschap te promoten. Ze zocht de publiciteit op en dwong de acceptatie af voor vrouwen die alleen een kind wilden opvoeden.

 

Cecile was zelf een sterke opvoeder. Ze was nooit bang haar mening te geven en ik leerde al op jonge leeftijd om dat ook te doen. Toen mijn juf op de kleuterschool aan alle kinderen vroeg wat hun vaders voor werk deden, zei ik niet alleen ‘ik heb geen vader’, ik maakte er een punt van. Ik vroeg aan de juf waarom ze alleen vroeg wat de vaders voor werk hadden en niet wat de moeders deden. Zo jong als ik was, ik was echt al een beetje feministisch geprogrammeerd. Toen ik ouder werd, kwam ik er wel achter dat ik het niet per se met de ideeën van mijn moeder eens hoefde te zijn.

 

En dat gold ook andersom: mijn moeder was het niet altijd eens met mij. Ik wilde graag jong moeder worden en werd op mijn achttiende zwanger. Het eerste wat ze zei toen ik vertelde dat ik zwanger was, was: ‘Godverdomme’. Maar drie minuten later vond ze het heel erg leuk. Ik kreeg het nieuws van mijn zwangerschap in dezelfde week dat Cecile hoorde dat ze ongeneeslijk ziek was. Toen mijn dochter Pema negen maanden was, in september 2000, overleed ze. Maar haar ideeën zijn springlevend. Dankzij haar inspanningen is het tegenwoordig geen probleem voor vrouwen om alleen een kind op te voeden.”

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties


Baby's in Brabant

Tagcloud

Ga nu naar de website van Erfgoed Brabant
 
X