Een jurkje van de huisarts

Mijn ouders zijn na de geboorte van mijn oudste broer van Leiden naar Sprang Capelle, een klein dorpje bij Waalwijk, verhuisd. Daar is eerst mijn zus geboren en een jaar later ik. Veel aansluiting hadden mijn ouders niet in het dorp. Er werd ook wel eens raar tegen ons aangekeken: we woonden in een grote woonboerderij, in eerste instantie met twee andere gezinnen. In het dorp dachten ze dat we een soort commune waren. Maar toen ik opgroeide, woonden die gezinnen al niet meer bij ons, dus ik heb dat nooit zo ervaren.

In het dorp waren de meeste mensen streng protestant en dat waren mijn ouders niet. Aan een belangrijk kraamritueel deden mijn ouders daarom niet mee: wij werden, in tegenstelling tot de andere kinderen in het dorp, niet gedoopt.

Mijn moeder wilde altijd graag thuis bevallen. Bij mijn broer kon dat niet, maar mijn zus en ik zijn allebei thuis geboren. Bij mijn geboorte in 1980 was er net een nieuwe huisarts in het dorp. Het was toen nog net de gewoonte dat de huisarts hielp bij geboortes thuis. Ik was de eerste baby die hij haalde.

Hij moest eigenlijk al voor mijn geboorte flink aan het werk: mijn vader moest namelijk op het laatste moment nog de klossen onder het bed zetten. Hij had dat klusje steeds uitgesteld, tot het moment dat mijn moeder al weeën kreeg. Tijdens het plaatsen van die klossen zakte het hele bed in elkaar! De huisarts en mijn vader hebben toen samen het bed weer in elkaar gezet, terwijl mijn moeder de weeën aan het wegpuffen was.

Al snel bleek dat ik voor de huisarts niet alleen de eerste, maar ook de laatste baby was die hij had gehaald. Dat had niets met dat bed te maken, maar net nadat ik geboren was, werd het niet meer gebruikelijk om als huisarts bij een bevalling te zijn.

Ik heb als baby van de huisarts een jurkje gekregen, misschien wel omdat ik zijn ‘enige’ baby was. Dat jurkje heeft mijn dochter Evi, die in februari 2010 is geboren, nu aan. En als zij ooit een dochter krijgt, gaat het jurkje naar haar.
 

Net als mijn moeder wilde ik ook graag thuis bevallen. En net als bij mijn moeder ging dat bij mijn eerste baby ook niet door. Mijn zoon Cas is in 2008 in het ziekenhuis geboren, maar Evi is thuis geboren. Wel zo fijn, in je eigen omgeving.

Bij de geboorte van Cas en Evi hebben we natuurlijk geboortekaartjes gestuurd en op beschuit met muisjes getrakteerd. En de kinderen krijgen ongemerkt ook wel wat gewoontes mee, bijvoorbeeld van hun vader die uit Groningen komt. Zo hing er bij Cas al vrij snel na zijn geboorte een slabbetje van FC Groningen om zijn nek!
Tessa
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties


Baby's in Brabant

Tagcloud

Ga nu naar de website van Erfgoed Brabant
 
X